Ne zamandır günlüğe not düşmüyorum bilgisayarımı karıştırınca epey bi zaman önce yazmış olduğum yazıyı paylaşayım dedim.

Sevmek mi; ne adına, neye ve niçin, hep bitmeli sevgiler yada yalnız mı bırakılmalı sevgililer, yalvarmalar hıçkırıklar sonrasında senin olan sevgiliyi saçma sapan nedenlerle ardında bırakıp gitmeli mi ? Verilen sözler bu kadar mı kolay olmalı yada öylesine mi söylenmeliydi.

Sevmek hiç kolay olmadı benim için nedense hep sevgi gördüğüm tarafı sevmekti benim sevgi anlayışım, nedensizdi susmalarım ve sebepsizdi gitmelerim özgür olmayı isteyip özgür bırakamamaktı benim sevgim ama adam gibi sevmekti sevgiliyi, mesafeler mi ayırdı bizi yoksa aldattık mı birbirimizi, hep birilerine takıldı düşüncelerimiz yada hep birileri engel oldu senin beni düşünmene, bahanelere boğulur oldu sevgiler, gözlerinde kaybolduğum insanı anlayamaz oldum, her geçen güne lanet ettin belki içten içe, oysa ki senle hayat bulmuştu tüm uzuvlarım hayattan tat alarak yaşama sebebimdin sen,  bu yüzden kal demeyi hiç beceremedim , bedendeki ruh gibi sahiptin çünkü sen, et yığınına anlam kazandıran sendin ve çekilince ruh ne yapabilirdi ki beden.

Artık susuyorum yaşıyorum öylesine bu hayatı ömür denen bu kum saatinde, kaybetmiş olanların yanında zamanımı bekliyorum belki yeniden belki de sonsuza kadar bu yalnızlıkla  elveda. . .
Biliyor musunuz, hayat zaten kocaman bir yalan, bu kadar sahteligin içinde gerçek ve doğru olan tek guzellik AŞK! Lütfen ona haksızlık etmeyin.

Sercan Uysal

İlginizi Çekebilecek Yazılar

• 05 Aralık 2009 -- AÅŸkın Tarifi . . .